Flashkaarten welke moet je kopen M3, R4, Ace ...
Om enige verwarring in flashkaarten land uit de weg te ruimen probeer ik uit te leggen wat, welke en waarom. Alles begon met de Nintendo DS (NDS), hier kun je in de winkel spelletjes voor kopen maar je wil je Nintendo misschien ook als muziekspeler, videospeler, agenda en meer gebruiken. In China hebben ze daar een flashkaart voor uitgevonden die dit allemaal kan. De flashkaart heeft ongeveer dezelfde afmeting van een spelletje dus past deze perfect in de NDS. De kaartjes spelen natuurlijk ook spelletjes maar dat vind Nintendo niet zo leuk, dus dat mag niet....
Iedereen kent de manier waarop de de marktwerking zich houd met nieuwe spullen en ja iedereen wil een graantje mee pikken. Dit betekend dat er steeds meer producenten en programeurs zich op dit fenomeen hebben gestort en dus zijn er verschillende flashkaarten ontstaan. Laat ik duidelijk zijn, er bestaat geen echte originele flashkaart omdat Nintendo deze niet fabriceert. Alle flashkaarten zijn dus nep of eigenlijk gewoon echt alleen door een ander geproduceerd. Of je nu een M3, R4DS, R4DS SDHC, Acekaart, DSTT, enz koopt ze werken allemaal. De term SDHC staat voor SD High Capacity of wel de kaart kan grotere geheugenkaartjes als 2Gigabite hebben, vaak tot 32Gb of meer.
Nu bij het op de markt komen van de Nintendo DSi zijn de kaartjes voor de DS niet meer te gebruiken en zijn er nieuwe kaartjes met een i of upgrade of 2 gekomen zoals de M3i, M3i Upgrade, R4DSi, Ace2kaart, DSTTi enz. welke nog steeds allemaal prima werken. Nintendo heeft alleen een nieuw iets aan de DSi toegevoegd en dat is de zogenaamde firmware updates via wi-fi. Deze firmware updates is voor een groot gedeelte in het leven geroepen om het spelletjes spelen via deze kaartjes tegen te gaan, en dat werkt voor een deel. Het is nu een race geworden tussen Nintendo en de Fabrikanten van de flashkaarten, tussen Nintendo Update versie en de firmware versie van de flashkaarten.
Het beste is de Nintendo internet optie uit te zetten via het menu "instellingen" aangezien de optie verder geen extra's bied voor spelplezier.
Facebook of Twitter
Als je ergens over mee wil praten moet je het wel gedaan hebben zeggen de meeste en dus geschiede. Ik had me aangemeld bij Facebook en Twitter om te kijken wat dit nu is en hoe het werkt. Ten eerste zijn dit websites die bijna niet gebruikt worden door jongeren onder de 25 jaar. Uit recent onderzoek is gebleken dat dit speledingetjes zijn vanaf ongeveer 40 jaar, de jeugd vind dit niets.
Na aanmelden zoek je gelijk naar jou gedeelte maar eigenlijk is er niet veel meer dan wat gegevens van jou en voor de rest is het meer een soort Instant Messaging (IM) maar dan voor leden te volgen. Bij IM is het nog dat je een op een een gesprek hebt maar bij Twitter zijn het meer korte gedachten spinsels het web op geslingerd alleen voor jou leden, bijna niemand reageert op de kreten van een ander.
Voor mij, iemand die uit de weblog periode komt is dit een beetje zielig, koud en vooral niet leuk. Het gaat bij deze nieuwe vormen van gebruik van het internet eigenlijk niet meer om de communicatie onderling maar meer om de vindbaarheid en het spuien van jou mening en ideeën in je vriendenkring. Een reactie is volgens mij niet eens echt gewenst en dat maakt het nu voor de jeugd totaal niet interessant.
Het zou best een kunnen zijn dat hoe groter de ego hoe groter je Twitter of Facebook.




















